Factfullness

Na stronie Książki – 2020 powstaje lista książek przeczytanych w 2020 r. i jako jedna z pierwszych jest wspomniana w tytule Factfullness Hansa Roslinga. Podtytuł całkiem precyzyjnie mówi o czym jest sama książka czyli „Dlaczego świat jest lepszy, niż myślimy, czyli jak stereotypy zastąpić realną wiedzą”. W książce na początku mamy krótki test wyboru na temat tego jak postrzegamy świat, czyli np. ile dziewcząt kończy szkołę podstawową, jaki procent dzieci w wieku 1 roku jest szczepionych na podstawowe choroby i tym podobne. Ogólne pytania jak postrzegamy Świat poza naszym najbliższym otoczeniem, jak postrzegamy Świat jako całość. No i można się całkiem mocno zdziwić. Test można też zrobić online, jest na stronie gapminder.org i zachęcam do jego zrobienia, pytania są proste i zajmie to kilka minut. Sama książka jest pogłębioną analizą dlaczego ludzie tak czarno widzą Świat i podaje kilka optymistycznych informacji które starają się walczyć z tym czarnowidztwem. Czyli np. sytuacja w europie w XX wieku bywała gorsza niż dzisiaj w niektórych krajach uznawanych przez nas za rozwijające się. Książkę zdecydowanie warto przeczytać aby trochę zmienić swój punkt widzenia na temat otaczającego nas Świata. Nie jest aż tak źle w większości przypadków a jedynie człowiek w sposób naturalny zwraca większą uwagę na wiadomości negatywne i katastrofalne.

Opole

Tydzień temu wybrałem się na wycieczkę do miasta gdzie mnie jeszcze nie widzieli, przy tym na tyle blisko żeby wycieczka jednodniowa miała sens. Przy autostradzie dojazd był szybki i bezproblemowy, parkowanie też nie stanowiło problemu nawet stosunkowo blisko centrum. No i samo miasto jest całkiem ciekawe, Odra przepływająca przez centrum i mosty urozmaica je i trochę w tym przypomina, zachowując oczywiście proporcje,  Wrocław. Amfiteatr był niestety zamknięty, ale co było dla mnie zaskoczeniem, jest w centrum miasta i nie jest aż tak duży jak sobie wyobrażałem. Zaraz obok znajduje się wieża piastowska i jak na polskie warunki to jest zabytek bardzo stary bo wzniesiono ją około 1300 r. Można zrozumieć dlaczego jest symbolem miasta. Miasto jest niewielkie więc ścisłe można je przejść na piechotę w kilkanaście minut i robi całkiem przyjemne wrażenie, chociaż brakuje trochę klimatu i ludzi na ulicach. Widać to na zdjęciach rynku bo mimo pięknej pogody w sobotę na rynku było naprawdę niewielu ludzi.  Zdjęcia jak zwykle w albumie na G photos, komentarze mile widziane 🙂

Analiza pączkowa

Zgodnie z obietnicą krótka analiza na temat ilości pączków zjedzonych w tłusty czwartek. W tym roku na moją ankietę odpowiedziały 22 osoby, więc mniej niż przed rokiem (wtedy uzyskałem 41 odpowiedzi). Zacznijmy od informacji podstawowych czyli na te 22 osoby 19 osób zjadło przynajmniej jednego pączka, odpowiedziało tyle samo kobiet co mężczyzn (10 kobiet, 11 facetów, jedna osoba nie podała). Skąd mieliście informację o ankiecie; najwięcej osób trafiło na nią z blablera (45,5%), drugim źródłem był kanał wsparcia komunikatora #wtw (31,8%) a kolejne to, mój wpis (9%), 3 osoby trafiły w inny sposób (13,6%). Wyjaśnienie do wykresu (w kategorii inne znalazły się również odpowiedzi które można były zaliczyć do #wtw)

paczki-zrodlo

Przechodzimy do najważniejszej części ankiety, czyli ile zjedliście pączków. No więc w sumie zjedliście 72 pączki, co daje średnią (pomijając 3 osoby które nie zjadły nawet jednego)  3,8 pączka na osobę. Jeżeli wliczyć także tych którzy nie skosztowali nawet pączka wtedy średnia spada do 3,3 pączka na osobę. Co nadal jest stosunkowo wysoką średnią, jednak w dalszej części wpisu średnie będą liczone tylko wśród osób które jadły pączki.

paczki-1

Zacznijmy od podziału płciowego, kobiety zjadły 28 pączków co daje nam średnią po 3,5 pączka a mężczyźni skonsumowali 38 pączków czyli mamy średnią 3,8. Różnica jest ale niezbyt duża. Podium zgarnęli faceci (7 i 6 pączków), przy 5 pączkach mamy 3 panie i jednego pana, a przy 4 pączkach sytuacja się odwróciła i mamy tylko jedną panią i 3 panów.

Przyjrzyjmy się może pączkożercom z blablera, czy też raczej pączkożerczyniom. To bardzo sfeminizowane grono (80% kobiet) i z 29 pączkami średnia wyniosła 3,6 pączka na głowę. Pączki pochodziły ze sklepu lub z cukierni/piekarni.

Bywalcy kanału IRCowego #wtw to znowu bez wyjątku faceci, razem zjedli 28 pączków co daje średnią po 4 na głowę. Tutaj pączki pochodziły głównie z piekarni/cukierni, w jednym przypadku z biedronki :).

Dwóch facetów na ankietę trafiło na moim blogu i tam średnia była bardzo wysoka bo aż 4,5 pączka.

Z innych wzrost/wagę podały 3 osoby (jedna kobieta i dwóch facetów) więc ciężko coć sensownego na podstawie tego wywnioskować. Nadzienie też było wymienione stosunkowo rzadko, poza oczywistościami czyli różą pojawiły się także pączki ze śmietaną, toffi, adwokatem czy czekoladą, były też donuty. Gróźb nie zanotowano była też oferta sprzedaży Opla.

Święto krepla 2017

Czyli tłusty czwartek po śląsku, zgodnie z tradycją proszę czytelników o wypełnienie ankiety ile dzisiaj zjadłeś pączków. Obowiązkowe jest wpisanie ile zjadłeś pączków(0 też jest akceptowane), reszta pytań jest opcjonalna. Jeżeli  masz jakieś uwagi co do ankiety to można je wpisywać w ostatnim polu ankiety lub w komentarzach do tego wpisu.

To u mnie stan na 9:00 1 sztuka, na 11 2 szt. Wynik końcowy to 6 sztuk.

Dane do ankiety nadal są gromadzone. Dzisiaj wieczorem zostanie zamknięta i podczas weekendu postaram się napisać podsumowanie.

Luke Cage

Luke Cage to kolejny serial z uniwersum Marvela po Daredevilu i Jessice Jones który zobaczyłem, więc ciężko uniknąć porównań pomiędzy nimi. I jest podobny ale jednak inny. Bo świat niby ten sam, ale różne dzielnice Nowego Jorku  mają swoją specyfikę a i bohaterzy są odmienni. Luke Cage ma ciemną przeszłość, ukrywa się, na początku nie chce się w nic angażować. Wykonuje proste prace odzywa się rzadko i nie wchodzi innym w drogę. Sytuacja w pewnym miejscu jednak zmusza go do zmiany podejścia i wtedy podnosi głowę i z subtelnością czołgu wkracza do akcji. Jest więcej akcji niż w innych seriach, mniej rozterek etycznych niż w Daredevilu czy Jessice Jones. Serial jest prostolinijny, nie ma tylu niuansów i wątpliwości. Ma swój klimat i ma muzykę. W tamtych serialach nie było powodu żeby wspominać muzykę tutaj jest, jest świetna i buduje klimat. Postacie są prostsze, ich motywacje bardziej oczywiste a pytania częściej sprowadzają się częściej do tego „jak to zrobić” a nie „co mam zrobić”. Nie jest to kino wybitne ale porządny serial rozrywkowy.

Dirk Gently’s Holistic Detective Agency

Dzisiaj będzie o serialu bazującym na książce Douglasa Adamsa pod tym samym tytułem. To koporodukcja BBC America i Netflixa więc mamy trochę rozwodnione kino brytyjskie. No i jak przy Grand Tour wyszło tak średnio to tutaj proporcje są zdecydowanie lepsze. Serial jest pokopany ale dziwnie wciągający, przy czym pierwsza seria ma tylko 8 odcinków więc wchodzi bardzo szybko. Dość trudno ten serial opisać, jest trochę brytyjski ale nie do końca. Niektóre postacie są dziwne a inne zastanawiająco normalne (chociaż tych normalniejszych jest zdecydowanie mniej). No ale może jednak spróbuję, więc serial opowiada historię holistycznego detektywa Dirka Gently (niespodzianka) i jego trochę przypadkowego asystenta/przyjaciela Todda. Starają się wyjaśnić bardzo dziwną sprawę śmierci Patricka Springa i przy okazji odnaleźć jego córkę (to bardziej Farah). Przy okazji mamy holistyczną zabójczynię i w pewien sposób porwanego przez nią hackera, dziwnych policjantów, agentów FBI, tajnych agentów z których jeden to wybitny idiota i spora ekipa niewiadomoczydokońcaczyzłych ale baaardzo dziwnych indywiduów. Serio jest zwariowany, miejscami nawet bardzo ale jest w miarę lekki, przyjemnie się go ogląda i jest się ciekawym co będzie dalej. Moim zdaniem warto a i będzie druga seria.Poniżej trailer:

Bieganie w 2016

W 2016 r. przebiegłem 325 km i to jest mój rekord, w poprzednich 2 latach średnio przebieg wynosił około 200 km czyli progres jest. Dużym minusem jest brak systematyczności i jednak niskie przebiegi miesięczne. Średnia to niecałe 30 km miesięcznie a marzec i maj mocno ją podratowały. No więc miejsce do poprawy jest i to spore. Dystans 50km miesięcznie to jest raptem 7 biegów po 7 km. Czyli brakuje odrobiny motywacji i czasami lekkiego popchnięcia. Nie będzie planów, nie biegam wg. żadnego planu treningowego biegam bo sprawia mi to frajdę, pozwala utrzymać formę. Chciałbym w tym roku wystartować kilka razy w parkrunie, może zejść do 25 min. Powinno być łatwiej w poprzednim roku pojawił się także w Katowicach.

2016-rok

Bieganie 25 grudnia

Tak zmobilizowałem się i w święta wyszedłem pobiegać. Co z racji obfitych posiłków nie było łatwe a padający deszcz i dużo wody na lodzie nie ułatwiały. No więc 5 km w 28:41 co daje średnie tempo 5:44min/km czyli całkiem szybko. Było mokro i już po tych niecałych 30 minutach byłem lekko przemoczony. To żeby nie kusić choroby szybko wróciłem. Znowu dość wysokie tempo, średnie 178 maksymalne 188. Nawierzchnia śliska bo lód posmarowany wodą z deszczu taki właśnie jest. Trasa pusta i ludzi ledwie paru spotkałem, z ciekawostek spotkałem zwierzę które wyglądało mi na lisa. Zapis z garmina tam gdzie zwykle.

 

The Grand Tour

Na początek informacja że wpis powstaje po zobaczeniu pierwszych czterech odcinków i postaram się żeby zbyt wielu spoilerów nie było. Byłem fanem Top Gear bo to był bardzo przyjemny program rozrywkowy z tłem w postaci motoryzacji. Szczególnie podobały mi się odcinki specjalne czy te w których wybierali się na dalekie wyprawy, w nich przynajmniej nie udawali że to jest program motoryzacyjny. Więc z pewną niecierpliwością oczekiwałem powrotu tej trójki w The Grant Tour. Pierwszy odcinek miał imponującą  czołówkę ale później już było gorzej, większość programu wypełnił test 3 samochodów na torze. I jak samochody były ciekawe to już sam test tak sobie, tym bardziej że niedużo wcześniej widziałem na BBC test tych samych samochodów na tym samym torze w programie Chrissa Harrisa. Do tego trójka prowadzących nie radzi sobie najlepiej z testami gdzie wypadałoby przejechać kilka okrążeń toru na czas, więc wyręczyli się byłym kierowcą F1. Sam program jest bardzo podobny do Top Gear, ale jest zrobiony w innym stylu bardziej po amerykańsku. Większy, dłuższy, droższy, bardziej dosłowny, mniej zabawny. Powtórzenie jednego dowcipu kilka razy nie spowoduje że będzie śmieszniejszy, powiedzenie czegoś dosłownie zamiast niedopowiedzenia także. Pierwszy odcinek nie zachwycił no ale zobaczmy może w drugim będzie lepiej.

W drugim odcinku naszą sympatyczną trójkę wypuścili na poligon i mieli tam do wykonania misję. Spora część odcinka wyglądała jakby słaby gracz grał w FPSa i nie był w stanie przejść misji do końca, znowu powtarzanie tego samego dziesiąty raz nie spowoduje że to będzie to śmieszniejsze. Drugi odcinek też słaby, może trzeci?

Trzeci był już ciekawszy, może dlatego że jeszcze bardziej przypominał oryginalny Top Gear, mamy motyw przewodni odcinka czyli w tym przypadku wycieczkę po kilku włoskich miastach trzema samochodami. No i powiedzmy sobie szczerze że miasta Toskanii na ekranie wyglądają super, dobór samochodów już lekko dziwił. Mamy parę ciekawostek, wątki poboczne i dostajemy coś co ogląda się z przyjemnością.

Czwarty też mi się podobał i znowu było to spowodowane dużym podobieństwem do Top Gear. Głównym tematem odcinka był udział trójki w wyścigu ekologicznym samochodami które miały być no ekologiczne. O ile znamy Clarksona to wiemy jak mało realistyczne to jest. Po tym odcinku już wiadomo dlaczego samochodów nie buduje się z cegieł czy gliny. Rozkręcili się już po 2 odcinkach, ale wrażenie że ogląda się Top Gear tylko w minimalnie innym wydaniu jest mocne. Robią nadal to samo co robili wcześniej, pod innym szyldem w delikatnie zmienionym stylu. Jak byłeś fanem Top Gear to i The Grand Tour polubisz bo to jest praktycznie to samo. Od niedawna można wykupić dostęp do serialu także w Polsce. Na deser trailer odcinka 5: